معرفی فیلم McFarland, USA

بزرگ‌ترین نقطه قوت McFarland, USA این نیست که داستانی کاملاً تازه تعریف می‌کند. اتفاقاً ساختار آن بسیار آشناست: یک مربی، گروهی از نوجوانان کم‌امکانات، تمرین سخت، شکست، شکل‌گیری یک تیم و تلاش برای رسیدن به موفقیت.

به همین دلیل فیلم از نظر داستانی چندان غافلگیرکننده نیست.

اما چیزی که باعث می‌شود همچنان کار کند، تمرکز آن بر رابطه میان آدم‌ها است.

جیم وایت قرار نیست فقط نوجوانان را به ورزشکاران بهتری تبدیل کند. خودش نیز در مواجهه با دانش‌آموزان، خانواده‌هایشان و جامعه‌ای که در ابتدا آن را نمی‌شناسد، تغییر می‌کند.

این نکته باعث می‌شود فیلم از الگوی ساده «مربی سفیدپوست، دانش‌آموزان محروم و نجات آن‌ها» فاصله بگیرد و دست‌کم تلاش کند نشان دهد که رابطه میان این افراد دوطرفه است؛ مربی چیزی به شاگردانش می‌دهد، اما خودش هم از آن‌ها و محیط جدیدش چیزهایی یاد می‌گیرد.

البته فیلم کاملاً از کلیشه‌های ژانر فرار نمی‌کند. برخی اتفاق‌ها بیش از حد ساده‌سازی شده‌اند و مسیر کلی داستان قابل پیش‌بینی است. همین مسئله در نقدهای حرفه‌ای نیز دیده می‌شود؛ Metacritic امتیاز ۶۰ از ۱۰۰ را ثبت کرده، در حالی که Rotten Tomatoes امتیاز ۸۰ درصد از منتقدان و ۸۸ درصد از مخاطبان را نشان می‌دهد.

بنابراین بهتر است McFarland, USA را یک درام ورزشی تأثیرگذار و خوش‌ساخت بدانیم، نه یک شاهکار یا فیلمی که ژانر خود را متحول کرده باشد.