خودکنترلی چیست؟

والتر میشل روانشناس در طول دهه های 1960 و 1970 یک سری آزمایشات معروف را انجام داد که به بررسی اهمیت تأخیر در ارضای رضایت می پرداخت. در این آزمایش کودکان در صورتی که در همان زمان اولیه، خوراکی طلب کنند، یک خوراکی دریافت کرده و یا اینکه می‌توانند مدت کوتاهی منتظر بمانند تا دو خوراکی دریافت کنند.

در این مرحله، محقق کودک را با یک وعده غذایی و تنها در اتاقی رها می کرد. جای تعجب نیست که بسیاری از بچه‌ها همان لحظه‌ای که آزمایش کنندگان اتاق را ترک کردند، غذای حاضر و آماده را انتخاب کردند. با این حال، برخی از بچه‌ها توانستند برای دریافت دومین غذا صبر کنند. محققان دریافتند کودکانی که می‌توانستند ارضای نیاز خود را به تأخیر بیندازند و خودکنترلی بیشتری داشته باشند تا پاداش بیشتری نیز دریافت کنند، نسبت به کودکانی که بلافاصله تسلیم وسوسه خود می‌شدند، عملکرد تحصیلی بهتری نیز در آینده از خود نشان می‌دادند.

تصور کنید با سرعت زیاد در جاده رانندگی می کنید و یک راننده با سرعتی پایین راه شما را قطع می‌کند. ممکن است که که بخواهید بر بوق خود بکوبید و بر سر او فریاد بزنید یا واکنشی بدتر از آن.

برای اینکه پاسخ آرام‌تر وسنجیده تری بدهید، یاد بگیرید که افکارتان را کند کنید تا بتوانید تکانه‌های درونی خود را به تعویق بیندازید. آرامش، مدیتیشن، تنفس عمیق و تمرکز حواس راه‌هایی عالی برای تمرین صبوری و صعه صدر هستند. هر چه بیشتر خود را کنترل کنید، به احتمال زیاد با آرامش به رویدادهای استرس زا نزدیک می‌شوید و به جای اینکه تنها بر اساس وسوسه‌های درونی عمل کنید، پاسخ‌های متفکرانه ای را انتخاب می‌کنید.